باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست...!!

از عاشق شدن اما نترسیدم

حتی اگر....

باز عاشق خواهم شد

عاشق تر ٫ عشق خواهم ورزید....

برای تو

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشــتن
دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشـــتن
نتوان از تو برای دل هـمـسایه گذشــــتن

شـمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن
تا که هـمسایه نداند که تو در خانه مایــی

سعدی این گفت و شد از گفته خود باز پشیمان
که مریـض تـب عشق تو هــدر گوید و هذیــان
به شـب تیـره نهـفـتن نتـوان مـاه درخـشــان

کشتن شــمـع چه حاجت بود از بـیم رقیبـان
پـرتو روی تو گوید که تو در خانه مایــی

برای چشمان منتظر.....

بخواب ای گل تازه

از این پس پدر را  فقط در رویا خواهی دید

   چه مهمانان بی درد سری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرک میکنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند و
اندکی سکوت

حسین پناهی

برای تو:

گرد گـلزار رخ توست غبـار خط ریــحان
چون غبارین خط تذهیب به دیـباچه قرآن
ای لبت آیت رحمـت دهـنت نقطه ی ایـمان

"آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان
که برد از دلـم ایمان، که سریــست خدایی"

درد بیـمار نپرسند به شهر تو طبیــبان
کس در این شهر ندارد سر تیمار غریـبان
نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

"حلقه بر در نتــوانم زد از بیم رقیبــان
این توانم که بیــابم سر کویت به گــدایی"

برای " بوتیمار " 

   
اي  واي بر اسيـــري كز  ياد  رفـته  باشـد
در دام مانده باشد،  صيّــاد رفته باشـــــد

آه از  دمي  كه تنـها  با داغ  او چــــــو  لاله
در خون نشسته باشم چون باد رفته باشد

خونـش به تيغ حسـرت يارب حــلال  بادا
صيــدي كه از كمنـــدت آزاد رفتـه باشـــد

از  آه  دردناكــــي  سـازم  خبـر  دلـت  را
روزي كه  كوه  صبرم  بر  باد  رفته  باشد

پر شور از حزين است امروز كوه  و  صحرا
مجنـون گذشته باشد فرهـاد رفته باشــد

حزين لاهيجي

برای تو

تیــــر را قـوت پرهیز نباشـد ز نشـانه
مرغ مسکیــن چه کند گر نرود در پی دانه
پای عاشق نتـوان بست به افسون و فسـانه

"ای کـه گفتی مرو از پی خوبان زمـانه
ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی؟"

تا فکنـدم  به سـر کـوی وفـا رخت اقامت
عمر، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت
سرچو جان و زر و جاهم همه گو رو به سلامت

"عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت
همه سهل اسـت تحـمل نکنم بار جدایــی"

 بازآ كه چون برگ خزانم رخ زردي‌‌ست      با ياد تو دم ساز دل من دم سردي‌ست

به خدایی که در این نزدیکی ست

اول سلام خیلی خوش حالم که تو این فصل که تازه تازه داره خودشو نشون میده اینجا نوشتن رو شروع میکنم. میدونید پاییز وخونه نشینی فکر و..... خزان خانوم لطف کردن این جارو فعلا به بنده کرایه دادن ممنونم از صاحب خونه عزیز.

البته مسءولیت سنگینیه بعد از خزان و بوتیمار که از دوستای پر طرفدار و کسایی که همیشه نوشته هاشون قوی بوده نوشتن ولی امید وارم که فقط یه ذره جای خالی پر شده باشه و حیف بود که اینجا درشو تخته کنن. خلاصه  که شماها هم منو اینجا یاری کنید که دوباره رونق بندازیم  امیدوارم از بین این برگها بتونم راه رو پیدا کنم

واسه شروع از این شعر قشنگ که مخلوطی از اشعار شاعرای بزرگه و فکر کنم استاد شهریار این طوری زیبا کنار هم چیده و خودش هم یه مقاری پر و بال داده رو مینویسم البته این شعر ادامه داره از من گفتن واسه ادامش حتما یه سری اینطرفا بزنید جاهای خوبش مونده

برای تو:

ای که از کلک هنر، نقش دل­انگیز خدایـی
حیف باشد مه من کایـن همه از مهر جدایی
گفته بودی جگــرم خون نکنی باز کجایی؟

"من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابـستن از آن به که ببنــدی و نپایی"

مدعی طعنه زند در غـم عشق تو زیـــادم
وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم
نغمه ی بلبل شیراز نرفـته است ز یـادم

"دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟"

خوب...نوبت اینجا هم رسید....

بی مقدمه بگم که..

((این وبلاگ واگذار میشه..))

اگر هم کسی نبود..درشو تخته می کنم...

که با همه خاطرات همون جا بمونه...

کسانی که مایلند.. با در دست داشتن یک کپی از افکارشون(ترجیحا رنگی)!! همین جا مراجعه کنند....

همه خوش باشین

یا حق...

خزان

سلام به همه گلاي  پر از احساس و مهربونم

اميدوارم هر جاي اين كره يي خاكي كه هستين تنتون سالم دلتون شاد و پر از احساس خوب

 ولبتون  با تبسم   باشه   .  انشاالله

اين دفعه ديگه جدي آخرين باري كه تو اين وبلاگ براتون مينويسم. من موقعي با اين وبلاگ

پا گذاشتم كه حالم خوب نبود  وبه پيشنهاد خزان مهربونم اومدم تا با شما عزيزاي گلم آشنا بشم

 و با حضور شما  و حرفاتون آروم شم    همينطورم شد و از اين بابت خوشحالم وممنون از

همه ي شما  ميخوام از خزان گلم  يه خاطر اين همه محبتش تشكر مخصوص  بكنم و بهش

ميگم هيچ وقت اين لطفش رو فراموش نميكنم اميدوارم دلش هميشه شاد باشه و تو زندگيش به

اونچه كه لياقتش رو داره برسه و مطمئنم خواهد رسيد .

حالا وقتي كه حالم خوب نیست ميخوام از اين خونه با صفا و پر از صميميت خداحافظي كنم و

بگم كه ديگه  وقت مهموني تموم شده  و من هم با اجازتون يه خونه مثل  همه ي شما اجاره

كردم تا بتونم ميزبان حضور صميمي شما عزيزان  باشم وهمين جا ازتون اجازه ميخوام تا اسم 

همه ي شما رو تو ديوار خونم به يادگاري بنويسم  هر كسي مايل هست و اجازه ميده  تو

كامنت خودش امر كنه تا من هم اطاعت امر كنم.

http://avayebootimar.blogfa.com/

دوستون دارم و هيچ وقت فراموشتون نميكنم  . منتظر تك تكتون هستم  چشم انتظارم نذارين .

يا حق

بوتيمار